|
غریبانه
عاشقانه های من
دردوردست قویی پریده بی گاه ازخواب شوید غبار نیل زبال وپر سپید. لب های جویبار لبریز موج زمزمه در بستر سپید. درهم دویده سایه وروشن. لغزان میان خرمن دوده شبتاب می فروزد در اذرسپید. همپای رقص نازک نی زار مرداب می گشاید چشم تر سپید. خطی زنور سیاهی است: گویی بر ابنوس درخشد زر سپید. دیوار سایه ها شده ویران. دست نگاه درافق دور کاخی بلند ساخته با مرمر سپید.
سهراب سپهری
وقتی این شعر را میخونم یه حس عجیبی دارم
شنبه 04 آذر 1391 | 19:21 | negar77 |
ارسال نظر(1)
|
||
| .: طراحی قالب وبلاگ : نایت اسکین :. |
نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید
کد ۶ رقمی ارسالشده به ایمیل و رمز عبور جدید را وارد کنید.
در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید
دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید